Ξακουστοί Πειρατές | Ιστορικά Στοιχεία | |
|---|---|---|
| Bartholomew Roberts Barbarossa Henry Morgan Jean Latiffe William Kidd Edward Teach(Blackbeard) Anne Bonny Francis Drake John Rackham Mary Read Maurycy Beniowski Samuel Bellamy Stede Bonnet Thomas Jones William Dampier | Γεγονότα της πειρατείας Πειρατικά λήμματα |
Ο Bartholomew Roberts, που είναι γνωστός ως "Ο Μεγάλος Πειρατής Roberts", περιπλανήθηκε στις θάλασσες στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα. Ταξίδευε στις ακτές της Βόρειας και Νότιας Αμερικής.
Η φήμη του είχε γίνει τόσο μεγάλη που τα σκάφη φρουράς που είχαν τοποθετηθεί στις Δυτικές Ινδίες ήταν απρόθυμα να αναμιχθούν μαζί του, και απ'ότι φαινόταν, έπλεαν εκτός των δρόμων του για να αποφύγουν την
σύγκρουση.
Coming Soon...
Tο έτος 1655 η Αγγλία κατέλαβε ένα αδύναμα φρουρημένο ισπανικό νησί: τη Τζαμάικα και το μετέτρεψε σε αγγλική αποικία. Οι περισσότεροι από τους φρουρούς που υπερασπιζόντουσαν το νησί είχαν παρθεί απο τους δρόμους, και αντιπροσώπευαν τα χειρότερα εγκληματικά στοιχεία. Οι φρουροί ήταν κλέφτες, δολοφόνοι, και απατεώνες. Από αυτήν την κάστα εγκληματιών σχηματίστηκαν πολλές
ομάδες πειρατών που τρομοκρατούσαν την περιοχή. Αυτή την εποχή ο Henry Morgan άρχισε τη μεγάλη πειρατική σταδιοδρομία του. Αυτό δίνει στον αναγνώστη ένα υπόβαθρο για αυτό που ήταν να συναντήσει στον Henry Morgan : από έναν συνηθισμένο στρατιώτη, σε έναν ποτέ στεμμένο βασιλιά της Τζαμάικας. Ο Morgan κέρδισε τη φήμη και το σεβασμό μεταξύ των φίλων και των εχθρών του ίδια χάρι στις επιτυχείς (και κερδοφόρες) επιθέσεις του στην Vilahermosa(πρωτεύουσα της μεξικάνικης επαρχίας Tobasco), και στην Gran Γρανάδα (το κέντρο μεταλλείας ασημιού της Νικαράγουας).
Η Gran Γρανάδα, που εκείνους τους χρόνους θεωρούνταν μεγάλη και ακμάζουσα πόλη, βρισκόταν 200 χιλιόμετρα εσωτερικά στην ακτή της λίμνης της Νικαράγουας. Η πρόσβαση στην πόλη περιορίζόταν από την πυκνή άγρια ζούγκλα. Ο Henry Morgan ξεκίνησε μία δύσκολη και τολμηρή εξόρμηση που περιλάμβανε ένα μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι μέσω της ανεξερεύνητης ζούγκλας.
O Jean Laffite, ο οποίος θεωρείται ότι γεννήθηκε στη Γαλλία, ήταν περισσότερο επιχειρηματίας παρά θαλασσοπόρος. Μαζί με τον αδερφό του, ο Laffite άσκησε πειρατεία και καπετανιλίκι έξω από το θαλάσσιο κόλπο Barataria, νότια της Νέας Ορλεάνης. Με παραπάνω από 10 πλοία, αυτός και το πλήρωμά του έκαναν επιδρομές σε άλλα, μεταξύ των οποίων βρετανικά, αμερικανικά και ισπανικά πλοία. Εξαιτίας των συνεχών ταξιδιών του σε πολλά παραθαλάσσια λιμάνια ανά τον κόσμο, πολλοί στη Νέα Ορλεάνη ανταλλάσονταν με την πειρατική ομάδα του. Ο Laffite είχε διακριθεί για τον τρόπο με τον οποίο κατ'αφερνε και ξέφευγε από τους μπελάδες, ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία είχε συλληφθεί από ένα κυβερνήτη και κατά την οποία δεν παρουσιάστηκε στη δίκη! Τότε ο κυβερνήτης έθεσε ένα αρκετά μεγαλοπρεπές ποσό (των 750 δολλαρίων) για όποιον κατάφερνε να συλλάβει τον Laffite. O Laffite τότε έθεσε τη διπλάσια αμοιβή για όποιον συνελάμβανε τον διοικητή!! Tο 1814, οι Βρετανοί αξιωματικοί προσέφεραν χρηματικές αμοιβές, μεταξύ των άλλων, για την βοήθειά του στην επίθεσή τους στη Νέα Ορλεάνη. Ωστόσο, ο Laffite είχε ειδοποιήσει τους αξιωματικούς της Νέας Ορλεάνης, οι οποίοι όμως δεν έδωσαν καμιά σημασία στην προειδοποίησή του. Μερικές εβδομάδες αργότερα ένας μικρός ναυτικός στόλος επιτέθηκε, πριν από το οποίο ο Laffite και το πλήρωμά του είχαν ήδη ξεγλυστρήσει έξω από την πόλη. Λίγο αργότερα το ίδιο έτος, ο στρατηγός Andrew Jackson ΄δεχτηκε τη βοήθεια του Laffite στη μάχη εναντίον των Βρετανών. Ως αντάλλαγμα για τη βοήθειά τους, ο Laffite και το πλήρωμά του απαλλάχθηκαν από τα ναυτικά τους εγκλήματα, αλλά έχασαν όλα τα πειρατικά τους προνόμια στον κόλπο Barataria. Κατά τη διάρκεια μιας ανάπτυξης της ναυτικής δραστηριότητας εκείνη την εποχή, ο Laffite και το πλήρωμά του κατευθύνθηκαν προς την κατεχόμενη ισπανική περιοχή του Τέξας, καταφέρνοντας να πάρει υπό την κατοχή του το Galveston, στο οποίο εγκατέστησε τις πειρατικές του δραστηριότητες. Αφού κυνηγήθηκε, ο Laffite έφυγε από το Galveston, αφού πρώτα έκαψε ολόκληρη την εκεί αποικία!! Μαζί με τον αδερφό του συνέχισαν τις πειρατικές τους δραστηριότητες γύρω από τα λιμάνια της Κεντρικής Αμερικής, μέχρι το θάνατό του το 1821.
Ένας από τους πιο γνωστούς πειρατές όλων των εποχών υπήρξε ο William Kidd, ο οποίος είχε αρχικά προσληφθεί για την προστασία των θαλασσών από τους πειρατές. Γεννήθηκε γύρω στο 1645, αν και μέχρι τις μέρες μας η ακριβής ημερομηνία γέννησής του παραμένει άγνωστη. Ο Kidd εργάστηκε σαν καπετάνιος σε πειρατικό αγγλικό καράβι και η φήμη του εξαπλώθηκε πάρα πολύ γρήγορα. Οι μεγάλες του επιτυχίες στη Νέα Υόρκη και τις Δυτικές Ινδίες ανάγκασαν την αγγλική βασιλική οικογένεια να τον καλέσει και να του αναθέσει την προστασία των αγγλικών συμφερόντων. Οι αξιωματικοί του βασιλιά ζήτησαν από τον Kidd να ηγηθεί ενός νέου πανίσχυρου πλοίου, του Adventure Galley (Γαλέρα της Περιπέτειας), το οποίο αριθμούσε 34 κανόνια και ένα πλήρωμα 80 ανδρών. Η αποστολή του ήταν να αντιμετωπίσει όλα τα γαλλικά πλοία και τους πειρατές της Μαγαδασκάρης, κάτι το οποίο έγινε δεκτό από τον Kidd. Ωστόσο ο Kidd πίστευε ότι το παρεχόμενο πλήρωμα δεν ήταν τόσο ικανό και για το λόγο αυτό πήγε στη Νέα Υόρκη όπου προσέλαβεμια συμμορία
εξολοθρευτών (πληρωμένων δολοφόνων) και σάλπαρε για τη Μαγαδασκάρη. Εκεί όμως ένα σημαντικό μέρος του πληρώματος τον παράτησε για να προσχωρήσει στους πειρατές! Το εναπομείναν πλήρωμα απείλησε τον Kidd με ανταρσία σε περίπτωση που επιτεθεί σε κάποιο από τα πλοία. Ο Kidd αρνήθηκε και η ανταρσία ήταν προ των πυλών ώσπου μια μεγάλη μάχη ξέσπασε ανάμεσα στον Kidd και στον κανονιέρη του πλοίου κατά την οποία ο Kidd τον σκότωσε. Μετά από αυτό το συμβάν το πλήρωμα δεν προχώρησε σε ανταρσία. Μετά από αυτό το περιστατικό ο Kidd ήταν ένας αλλαγμένος άνθρωπος. Λεηλατημένα κάθε είδους πλοία, κατά μήκος της Ινδικής ακτής μαρτυρούσαν το γεγονός ότι ο Kidd είχε γίνει πειρατής. Τα αμπάρια του Adventury Galley ήταν ήδη γεμάτα από θησαυρούς όταν ο Kidd αποφάσισε να λεηλατήσει το Quedaph Merchant. Το Quedaph Merchant ήταν ένα μεγάλο πλοίο-θησαυροφυλάκιο 400 τόνων την ίδια στιγμή που το πλοίο του Kidd ζύγιζε μόνο 284 τόνους. Καθώς οι πειρατές πλησίαζαν το Merchant, ο καπετάνιος του πλοίου έκανε σήμα για παράδοση, ενώ κρυφά
ετοιμαζόταν για επίθεση. Τα πανιά είχαν μαζευτεί, άμμος είχε ριχθεί για καλύτερο πάτημα, τα κανόνια είχαν γεμίσει με πυρομαχικά και μεγάλοι κάδοι νερού είχαν ετοιμαστεί σε περίπτωση που χρειαστούν για κατάσβεση πιθανής φωτιάς. Καθώς οι πειρατές πλησίαζαν, ο καπετάνιος του πλοίου εξαπέλησε μια βολή αλλά λόγω μιας ξαφνικής φουσκοθαλλασιάς, αστόχησε. Αμέσως οι πειρατές έριξαν τους αρπαχτικούς γάντζους τους και έφεραν τα 2 πλοία μαζί και αστραπιαία επιβηβάστηκαν στο αντίπαλο πλοίο. Μέσα σε λίγο χρόνο ο Kidd είχε υπό την κατοχή του έναν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς όλων των εποχών. Με τη μεγάλη αυτή επίτευξη στις "αποσκευές του" διέταξε το πλήρωμα να σαλπάρουνη για τη Νέα Υόρκη στηριζόμενος στην πεποίθηση ότι θα μπορούσε να ξεγελάσει τους ΝεοΥορκέζους ότι όλες οι λεηλασίες του στηρίζονταν μόνο σε γαλλικά ή αντίστοιχα πειρατικά πλοία. Δυστυχώς γι'αυτόν η εκτίμησή του ήταν λανθασμένη αφού ένα μεγάλο μέρος της λείας του, ανήκε στην πανίσχυρη βρετανική εταιρεία East India και με το που έφθασε στη Νέα Υόρκη συνελλήφθη από όπου και οδηγήθηκε με πλοίο στην Αγγλία για να καταδικαστεί τελικά σε θάνατο. Ο Kidd πραγματικά βίωσε ένα φριχτό θάνατο. Το σχοινί του απαγχονιστή κόπηκε 2 φορές ώσπου να κρατηθεί τελικά με την τρίτη. Το ξεψυχισμένο σώμα του βουτήχτηκε σε πίσσα και κρεμάστηκε με αλυσίδες κατά μήκος του ποταμού Τάμεση αποτελώντας για τα επόμενα χρόνια μια προειδοποίηση προς όλους τους μελλοντικούς πειρατές. Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του Kidd λίγο πριν πεθάνει ήταν: "το όνομά μου ήταν καπετάνιος Kidd, είχα ταξεδέψει, είχα ταξεδέψει, με τόσο κακόβουλο τρόπο τους νόμους του Θεού απαγόρευα όταν ταξίδευα, όταν ταξίδευα. Περιπλανήθηκα από ήχο σε ήχο και πολλά πλοία βρήκα τα οποία βυθισα ή έκαψα καθώς ταξίδευα. Δολοφόνησα τον William Moore του οποίου το σώμα με το αίμα πηχτό πέταξα, όχι πολλές λέυγες μακριά από την ακτή. Αποχαιρετώ τους νέους και τους γέρους, όλους τους χαρούμενους και τολμηρούς θαλασσοπόρους οι οποίοι είναι ευπρόσδεκτοι στο χρυσάφι μου, επειδή πρέπει…πρέπει να πεθάνω. Αποχαιρετώ την πόλη του Lunnon
και τα όμορφα κορίτσια, καμιά συγχώρεση δεν μπορεί να βρεθεί τώρα πια και πρέπει….Πρέπει να πεθάνω. Από την άλλη όμως μεριά, θα κοίτωμαι σε μια αιώνια φρικιαστική δυστυχία, αλλά πρέπει να πεθάνω". Ο William Kidd βίωσε μια σύντομη πειρατική καριέρα, κατά την οποία όμως κατάφερε και σκότωσε πάρα πολλούς ανθρώπους, μερικούς από τους οποίους σκότωσε ο ίδιος και μάλιστα εν ψυχρώ.
Coming Soon...
Coming Soon...
Coming Soon...
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ζωή ως πειρατής ήταν πολύ επικύνδινη, ο πειρατής ήταν εύκολο να τραυματιστεί ή ακόμα και να πεθάνει. Μετά το θάνατο, ο χειρότερος φόβος του πειρατή ήταν να μείνει ανάπηρος. Εάν ο τραυματισμένος πειρατής επιζούσε του ακρωτηριασμού (δες το σχήμα), και λάμβανε την κατάλληλη ιατρική περίθαλψη (το οποίο ήταν σχεδόν απίθανο σ'ένα πειρατικό πλοίο) λάμβανε κάποιο είδος πρωτόγονου υποκατάστατου για το χέρι ή κάποιο άκρο του (συνήθως μια εφεδρική σανίδα, ή μερικές φορές τίποτα απολύτως). Για προφανείς λόγους ένας τραυματισμένος πειρατής δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός όσο οι ναυτικοί με πλήρη μέλη, και δεν μπορούσε πλέον, ως επί το πλείστον, να επιτελέσει τα καθήκοντά του. Αυτοί οι πειρατές αποζημιώνονταν για την απώλειά τους (αρκετά επαρκώς για εκείνες τις εποχές, δες το διπλανό σχέδιο). Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα πειρατικά πληρώματα οργάνωναν αρκετά έξυπνες και ευνοικές συνθήκες για τα τραυματισμένα μέλη του πληρώματος. Οι τραυματισμένοι πειρατές όχι μόνο αποζημιώνονταν οικονομικά, αλλά πολλές φορές τους προσφέρονταν μη-χειρωνακτικές εργασίες πάνω στο καράβι. Τέτοιες εργασίες περιλάμβαναν την λειτουργία των κανονιών, το μαγείρεμα, και το πλύσιμο του καταστρώματος.